About books..

shows

Έκθεσης Φωτογραφίας του Νίκου Ι. Πασχάλη

By About Books - 10:34 π.μ.

0 Comments

shows

Θερινά εργαστήρια για παιδιά

By About Books - 10:19 π.μ.

0 Comments

articles

Η ιστορία του Αιγυπτιακού Μουσείου του Καίρου, το οποίο φιλοξενεί την πιο πλούσια και λαμπρή συλλογή αιγυπτιακών αρχαιοτήτων στον κόσμο, ξετυλίγεται στο πέρασμα του χρόνου μέσα από μια μακρά και περίπλοκη διαδρομή, που ολοκληρώθηκε χάρη στην επιμονή κάποιων ανθρώπων οι οποίοι αφιέρωσαν τη ζωή τους στη δημιουργία και την ανάπτυξη αυτού του φημισμένου ιδρύματος.

Η ανάγκη ίδρυσης του μουσείου συνδέεται με την ανακάλυψη του αρχαίου αιγυπτιακού πολιτισμού από τη Δύση αμέσως μετά την εκστρατεία του Ναπολέοντα στην κοιλάδα του Νείλου.

Παρόλο που τέθηκε σε ισχύ το διάταγμα του αντιβασιλέα, στην πράξη δεν κατέστη δυνατό να αποτραπεί η συνέχιση της αρπαγής, της εξαγωγής και της καταστροφής των αιγυπτιακών αρχαιοτήτων.
Η αρχαιολογική κληρονομιά της Αιγύπτου θα έβρισκε επιτέλους έναν ισχυρό υπερασπιστή, η δράση του θα σγράγιζε την ιστορία της αιγυπτιολογίας, τον Γάλλο μελετητή και αρχαιολόγο Ογκίστ Μαριέτ (1821-1881) που καταγόταν από την Μπουλόν-σιρ- Μερ. Αυτός εστάλη στην Αίγυπτο το 1850 από το Μουσείο του Λούβρου, όπου εργαζόταν ως βοηθός επιμελητής, για να προμηθευτεί αρχαία χειρόγραφα προκειμένου να εμπλουτιστεί η παρισινή συλλογή. Έχοντας όμως συναντήσει πολλά προσκόμματα, ο Μαριέτ αποφάσισε να ασχοληθεί με τις αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή της Σακκάρα, όπου το 1851 έφερε στο φως την περίφημη νεκρόπολη με τις σαρκοφάγους των ιερών ταύρων, γνωστή ως Σεραπιόν. Αρχικώς ο Μαριέτ είχε την ίδια συμπεριφορά με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους που αναζητούσαν αρχαιότητες για να τις προωθήσουν στις χώρες προέλευσης τους, αλλά πολύ σύντομα άλλαξε στάση. Τα πρώτα χρόνια των ανασκαφών του στην Αίγυπτο τον έκαναν να συνειδητοποιήσει την επείγουσα ανάγκη θέσπισης νόμων σχετικά με την προστασία και την ανάδειξη της αρχαιολογικής κληρονομιάς. Μετά την προσωρινή επιστοφή του στη Γαλλία, ο Μαριέτ ξαναγύρισε στην Κοιλάδα του Νείλου, συνοδεύοντας τον πρίγκιπα Ναπολέοντα, εξάδελφο του Ναπολέοντα Γ’. Ο Γάλλος αρχαιολόγος άρχισε να ασκεί πίεση στις τοπικές αρχές να αναλάβουν δράση για την προστασία των μνημείων, έως ότου, το 1858, ιδρύθηκε η Αρχαιολογική Υπηρεσία, στην οποία ο Μαριέτ διορίστηκε διευθυντής.

Οι αρχαιότητες που ανακαλύφθηκαν και στάλθηκαν στο Κάιρο αποτέλεσαν τον πυρήνα ενός μουσείου που ο Μαριέτ κατόρθωσε εντέλει να εγκαινιάσει το 1863 στην κεντρική συνοικία του Μπουλάκ, κοντά στη κοίτη του Νείλου. Η συλλογή εν τω μεταξύ συνέχισε να διευρύνεται χάρη στη διαρκή ανασκαφική δραστηριότητα, γεγονός που τελικά κατέστησε απαραίτητες επεκτάσεις του κτιριακού συγκροτήματος του μουσείου.

Το 1878 το μουσείο επλήγη από μια μεγάλη πλημμύρα του Νείλου, έτσι το μουσείο έπρεπε να μεταφερθεί σε άλλη καταλληλότερη έδρα.

Ο ιδρυτής του Αιγυπτιακού Μουσείου του Καΐρου απεβίωσε το 1881, έχοντας αφιερώσει τη ζωή του στις αρχαιότητες της Αιγύπτου. Είχε τιμηθεί για την προσφορά του με σημαντικούς τίτλους όπως «μπέης» και «πασάς», και είχε δει να αναφέρεται το όνομα του ακόμη και στην υπόθεση μιας όπερας που προτάθηκε στον Τζουζέπε Βέρντι και από την οποία προήλθε αργότερα η Αΐντα: ένα έργο φόρος τιμής στην αρχαία Αίγυπτο που ανέβηκε για πρώτη φορά στο Κάιρο την παραμονή των Χριστουγέννων του 1871. Μετά το θάνατο του Ματιέτ τη θέση του διευθυντή του μουσείου ανάλαβε προσωρινά ο βοηθός του, ο Ιταλός Λουίτζι Βασάλι.

Ο αντιβασιλέας Ισμαήλ αποφάσισε να παραχωρήσει μία από τις κατοικίες του για τη στέγαση του μουσείου. Η συλλογή μεταφέρθηκε εξ ολοκλήρου στην Γκίζα κι έτσι η νέα έδρα του Αιγυπτιακού Μουσείου του Καΐρου εγκαινιάστηκε το 1890.

Ύστερα από λίγα χρόνια η απόφαση ελήφθη: αφού εξετάστηκαν δεκάδες προτάσεις, ο σχεδιασμός του νέου κτιρίου ανατέθηκε στον Γάλλο αρχιτέκτονα Μαρσέλ Ντουρνιόν. Η επιλεγείσα τοποθεσία βρισκόταν στο κέντρο του Καΐρου, το Κασρ ελ-Νιλ.

Η αρχιτεκτονική πρόκληση ήταν μεγάλη για τα μεγέθη της εποχής. Το μουσείο θα χτιζόταν εξ ολοκλήρου από οπλισμένο σκυρόδερμα (μια σημαντική καινοτομία), σε νεοκλασικό στιλ με αμυδρές αναφορές στην αιγυπτιακή τέχνη. Τον Ιανουάριο του1897 ξεκίνησε η κατασκευή του, οι εργασίες διήρκεσαν περίπου πέντε χρόνια. Τον Νοέμβριο του 1901 το κτίριο ήταν πλέον ολοκληρωμένο και ήταν έτοιμο να στεγάσει τις αιγυπτιακές αρχαιότητες. Η μεγάλη «μετακόμιση» ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του επόμενου έτους και στις 15 Νοεμβρίου 1902 το νέο μουσείο επιτέλους εγκαινιάστηκε. Μεγάλες αίθουσες που επεκτείνονταν σε δύο ορόφους, οι οποίοι συνδέονταν μεταξύ τους με επιβλητικές κλίμακες, αποτέλεσαν έναν εκθεσιακό χώρο αντάξιο των χιλιάδων ευρημάτων (σήμερα μπορούν να υπολογιστούν σε περίπου 140.000), τα οποία ταξινομήθηκαν με βάση χρονολογικά, αισθητικά και θεματικά κριτήρια.

Τα επόμενα χρόνια, κυρίως μετά την ανακάλυψη του τάφου του Τουταγχαμών (1922) και των πολύ πλούσιων κτερισμάτων του, έγιναν απαραίτητες κάποιες μετακινήσεις και αλλαγές ώστε να βρεθεί χώρος για την έκθεση του θησαυρού του φαραώ. Πρόσφατα τα νέα εκθεσιακά κριτήρια και η ανάγκη για εξοικονόμηση επιπλέον χώρου οδήγησαν στην απόφαση για τη διαίρεση του μουσείου του Καΐρου στα δύο. Στο νεόδμητο μεγάλο κτίριο κοντά στις πυραμίδες της Γκίζας αποφασίστηκε να μεταφερθούν μεταξύ άλλων όλα τα κτερίσματα του Τουταγχαμών. Το υπόλοιπο της συλλογής θα παρέμενε στο παλιό επιβλητικό νεοκλασικό κτίριο, μπροστά από το οποίο, στον ωραίο κήπο με τα αγάλματα που αιχμαλωτίζουν το βλέμμα του επισκέπτη πριν από την είσοδό του στο μουσείο, βρίσκεται το μαυσωλείο του Μαριέτ.

Το άγαλμα του Γάλλου περιβάλλεται από μια σειρά ημικυκλικά τοποθετημένων προτομών επιφανών προσωπικοτήτων που σημάδεψαν σε παγκόσμιο επίπεδο την ιστορία της αιγυπτιολογίας.

Πηγή: Εφημερίδα Το Έθνος της Κυριακής

0 Comments

articles

Το Πρώτο Μουσείο του Πηλίου

By About Books - 6:01 μ.μ.

Σύμφωνα με τον υπεύθυνο της Διεύθυνσης Αρχείων, Μουσείων και Βιβλιοθηκών του Δήμου Βόλου, το Μουσείο

Λαικής Τέχνης και Ιστορίας Πηλίου είναι το Πρώτο Μουσείο του Πηλίου!

Στεγάζεται στο αρχοντικό Τοπάλη, τυπικό δείγμα της κλασικής Πηλιορείτικης Αρχιτεκτονικής. Σύμφωνα με το λιθανάγλυφο υπέρθρυρο της εισόδου, έχει φρουριακή διαμόρφωση σε σιδερόφραξτα παράθυρα στο ισόγει, πολεμίστες, εξώπορτα ενισχυμένη με μεταλλικές επενδύσεις, αμπάρες, ζεματίστρα και αμυντικό πυργίσκο.

Το 1932 η οικογένεια Τοπάλη δώρισε το αρχοντικό στην Κοινότητα Μακρινίτσας, προκειμένου να στεγάσει το τοπικό Μουσείο. Η επιθυμία των δωρητών υλοποιήθηκε το 1994 από την κοινότητα Μακρινίτσας και την Ε’ Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων, η οποία επιμελήθηκε τη ριζική ανακαίνιση του κτηρίου, που από το 1985 είχε χαρακτηρισθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Το αρχοντικό διατηρεί τον αρχικό ζεστό χαρακτήρα του σπιτιού. Έτσι, οι χώροι όπως ο καλός οντάς, η κουζίνα, και το χειμωνιάτικο, διαμορφώθηκαν κοντά στην αρχική τους μορφή, ενώ στους υπόλοιπους χώρους φιλοξενούνται οι συλλογές κατά θεματικές ενότητες.

Το ισόγειο σε κάτοψη σχήματος Γ, περιλαμβάνει χώρους υποδοχής και αποθηκευτικούς χώρους. Με την ίδια περίπου διάταξη το μεσοπάτωμα προοριζόταν για τη χειμερινή διαμονή της οικογένειας και ο β’ όροφος για την καλοκαιρινή.

Η σάλα του ισογείου είναι αφιερωμένη στη ζωγραφική διακόσμηση των αρχοντικών του Πηλίου με δείγματα εσωτερικών και εξωτερικών τοιχογραφιών.

Υπάρχει επίσης η αίθουσα με έργα του λαϊκού ζωγράφου Ν. Χριστόπουλου και αντικείμενα της συλλογής Άγγελου Μπάστη, ενώ το “κατώι” διαμορφώθηκε σε αίθουσα περιοδικών εκθέσεων.

Στη σάλα του μεσοπατώματος εκτίθεται φωτογραφικό υλικό των αρχών του 20^ου αιώνα και πίνακες ζωγραφικής.

Ξεχωρίζει το χειμωνιάτικο δωμάτιο με τα μακρινιτσιώτικα κιλίμια, τη θηκιαστή, δύο πίνακες του λαικού ζωγράφου Δ. Μιχαηλίδη και άλλα αντικείμενα.

Στην κουζίνα παρουσιάζονται όλα τα χάλκινα, ξύλινα και κεραμικά σκεύη και όλος ο σχετικός με το χώρο εξοπλισμός.

Το διπλανό δωμάτιο περιλαμβάνει χάλκινα καζάνια και ρακοκάζανα για την απόσταξη του τσίπουρου, αλλά και εκθέματα από τις επαγγελματικές δραστηριότητες των κατοίκων.

Στο γωνιακό δωμάτιο γίνεται αναπαράσταση αστικής κρεβατοκάμαρας των αρχών του αιώνα μας.

Στη σάλα του τελευταίου ορόφου εκτίθεται μια σειρά παλιών κεραμικών πιάτων, πίνακες ζωγραφικής, φωτογραφικό υλικό κ.ά.

Το πρώτο δωμάτιο αριστερά είναι αφιερωμένο στην εκκλησιαστική τέχνη, με εικόνες μεταβυζαντινής τέχνης κυρίως, ασημένια φυλαχτά, εικονίδια, ξυλόγλυπτα και μια σειρά εκκλησιαστικών βιβλίων από τον 17^ο έως και τον 19^ο αιώνα.

Το δωμάτιο με τις παραδοσιακές φορεσιές του Πηλίου περιλαμβάνει και διάφορα, ασημένια κυρίως, στολίδια τους.

Ακολουθεί η αίθουσα που περιλαμβάνει όλα τα ιστορικά κειμήλια της κοινότητας από διάφορες ιστορικές περιόδους. Ξεχωρίζουν τα οθωμανικά φιρμάνια, με τα οποία η Υψηλή Πύλη έδωσε τα προνόμια στην αυτοδιοικούμενη τότε Μακρινίτσα, το λάβαρο και οπλισμός της Επανάστασης του 1878.

Δίπλα βρίσκεται το δωμάτιο του αργαλειού με το σχετικό εξοπλισμό της υφαντικής τέχνης.

Τέλος, ο “καλός οντάς” εντυπωσιάζει, στρωμένος με εξαιρετικά πηλιορείτικα κιλίμια, διακοσμημένος στους τοίχους με πορτρέτα, από τα οποία ξεχωρίζει αυτό της αρχόντισσας του σπιτιού Αριστέας Τοπάλη.

Το Μουσείο είναι ανοιχτά κάθε Σάββατο και Κυριακή 11.00 με 14.30, ενώ για οργανωμένες επισκέψεις σχολείων και άλλων ομάδων, είναι ανοιχτό καθημερινά (εκτός Δευτέρας) κατόπιν συνεννόησης. Εισιτήριο 2€, οικογενειακό (άνω των 3 ατόμων) 4€, ομαδικά (άνω των 5 ατόμων) 1€/άτομο. Για οργανωμένες επισκέψεις κατόπιν συννενόησης μπορείτε να απευθυνθείτε στη Διεύθυνση Αρχείων, Μουσείων και Βιβλιοθηκών του Δήμου Βόλου, τηλ 24210-39644, 24210-21664, email: diki@diki.gr

0 Comments

shows

36η Γιορτή Βιβλίου

By About Books - 5:47 μ.μ.

Προχτές έκλεισε η 36^η Γιορτή Βιβλίου που έλαβε χώρα στο Πεδίον του Άρεως και εντυπωσίασε όσους κατάφεραν

να την επισκεφτούν! Η Γιορτή του Βιβλίου διήρκεσε από τις 24 Μαΐου έως 9 Ιουνίου. Τη γιορτή διοργάνωσε ο Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών, η Περιφέρεια Αττικής, ο Δήμος Αθηναίων και ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Το About books.. παραβρέθηκε και κυριολεκτικά μαγεύτηκε από ολόκληρη τη διοργάνωση. Ήταν μια πραγματική γιορτή για τους λάτρες του βιβλίου. Κλείστε τα μάτια και σκεφτείτε μια μεγάλη έκταση με τους περισσότερους εκδοτικούς οίκους της Ελλάδος, 114 για την ακρίβεια, και ο καθένας να έχει δεκάδες για να μην πω εκατοντάδες βιβλία! Δίνοντάς σου την ευκαιρία να δεις, να διαβάσεις, να μυρίσεις, να περιεργαστείς, βιβλία παιδικά, μυθιστορήματα, θρησκευτικού περιεχομένου, επαναστατικά, ιστορικά, μελέτες, ποιήματα, ρομαντικά, ότι βάζει ο νους σου! Εμείς όντας συγκρατημένοι, καθώς μας πίεζε ο χρόνος, φύγαμε μόνο με 4 βιβλία ανά χείρας! Καταπληκτική διοργάνωση, οι εκπρόσωποι των εκδοτικών οίκων πρόθυμοι να μας απαντήσουν σε οποιαδήποτε ερώτηση μας και να μας κατευθύνουν για να βρούμε τα ιδανικά βιβλία για τα γούστα μας!

Τέλος δεν πρέπει να ξεχάσουμε να σας πούμε για το κοινωνικό μήνυμα της διοργάνωσης «Με διάβασες; Χάρισέ με! Χάρισε ένα βιβλίο, σώσε μια βιβλιοθήκη!», στόχος είναι η δημιουργία βιβλιοθήκης της νήσου Φολέγανδρος και των γυναικείων Φυλακών Θήβας και του Τμήματος Νέων της Κεντρικής Φυλακής Γυναικών Κορυδαλλού! Ευτυχώς όπως και τις πτοηγούμενες χρονιές οι φίλοι του βιβλίου συνέβαλαν σε αυτή την προσπάθεια για άλλη μια φορά!

Η πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε το 2011 στην 34^η Γιορτή Βιβλίου και η ανταπόκριση του κόσμου ήταν συγκινητική γιατί ακόμη και μετά τη λήξη της έκθεσης, συνέχισαν να φέρνουν βιβλία, αποδεικνύοντας ότι το κοινό είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένο σε θέματα βιβλιοφιλίας. Συγκεντρώθηκαν 3.000 βιβλία τα οποία στάλθηκαν στις βιβλιοθήκες της Λέρου και των Λειψών. Ο αριθμός των βιβλίων που συγκεντρώθηκαν το 2012, στην 35^η Γιορτή Βιβλίου, ξεπέρασε κάθε προσδοκία, καθώς 17.968 βιβλία στάλθηκαν σε βιβλιοθήκες σε όλη την Ελλάδα!

Για όσους δεν πρόλαβαν, να τους ενημερώσουμε ότι το ραντεβού ανανεώνεται για του χρόνου, περίπου το ίδιο χρονικό διάστημα! Του χρόνου, λοιπόν, ραντεβού στην 37^η Γιορτή Βιβλίου!

0 Comments

articles

Έκθεση ζωγραφικής του κ. Άρη Βολιώτη

By About Books - 5:39 μ.μ.

Την Κυριακή 19 Μαΐου, το About books παραβρέθηκε στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Ιστορίας του Πηλίου, στη Μακρινίτσα. Αφορμή ήταν η πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση ζωγραφικής του κ. Άρη Βολιώτη με θέμα «Η λαϊκή τέχνη εμπνέει: Ζωγραφική με την τεχνική μπατίκ»

Πολλές φορές έχουμε δει θαυμάσια σχέδια σε μεταξωτά υφάσματα και σε βαμβακερά που φαίνονται σαν περίπλοκες ζωγραφικές συνθέσεις ζωγραφισμένες στο χέρι. Όμως δεν είναι ζωγραφισμένα αλλά βαμμένα με μπογιές για υφάσματα όπως έβαφαν τα μαλλιά του προβάτου παλιά στα χωριά. Η τέχνη αυτή του βαψίματος υφασμάτων με σχέδια είναι η τέχνη του μπατίκ. Η βασική τεχνική του μπατίκ επινοήθηκε στην Ινδονησία και είναι πολύ παλιά. Στην Ιάβα κατασκευάζουν ακόμα και σήμερα θαυμάσια υφάσματα και μπάντες του τοίχου με υπέροχα σχέδια και χρώματα, κυρίως με παραστάσεις μυθικές ή φανταστικές, που τις εκμαιεύουν από την πλούσια μυθολογία τους.

Ο Άρης Βολιώτης, οικονομολόγος στο επάγγελμα, από πολύ μικρός είχε σαν τρόπο έκφρασης τη ζωγραφική, άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι ασχολείται με τη ζωγραφική εδώ και 35 χρόνια και κυρίως με την τέχνη του μπατίκ. Και ποιό είναι το πιο αξιοθαύμαστο; Είναι αυτοδίδακτος! Πρόκειται για έναν άνθρωπο που σε μαγνητίζει όχι μόνο μέσα από τα έργα του αλλά κυρίως μέσα από τις γνώσεις και το ήθος του. Εντυπωσιασμένοι όπως ήμασταν από την έκθεση αλλά και από την ομιλία του κ. Βολιώτη του ζητήσαμε μας να μας παραθέσει μια μικρή συνέντευξη για του αναγνώστες του About books και εκείνος με την ευγένεια και την καλοσύνη που τον διακρίνει μας έκανε την τιμή! Πριν σας εκθέσουμε την συνέντευξη, θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε μερικά από τα βιογραφικά του στοιχεία που πραγματικά εντυπωσιάζουν! Πιο συγκεκριμένα, τον Δεκέμβριο του 2002 έως τον Ιανουάριο του 2003 ο Καλλιτεχνικός Οργανισμός Δήμου Βόλου παρουσίασε την τελευταία καλλιτεχνική του εργασία στο Κέντρο Τέχνης «ΤΖΙΟΡΖΙΟ ΝΤΕ ΚΙΡΙΚΟ» με θέμα «ΑΙΓΑΙΟ, 4000 ΧΡΟΝΙΑ», ακολούθησε ο Καλλιτεχνικός Οργανισμός Δήμου Λάρισας στο «Χατζηγιάννειο Μέγαρο» τον Απρίλιο του 2004 και η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσπρωτίας στο Πολιτιστικό Κέντρο «Πάνθεον» τον Ιούνιο του 2006. Μερικές από τις ατομικές εκθέσεις που παρουσίασε είναι: στον Βόλο («Φιλότεχνοι Βόλου» 1971), στην Αθήνα («Αρετούσα» 1974), στην Θεσσαλονίκη («Ινστιτούτο GOETHE» 1977), στη Λαμία («Πνευματικό Κέντρο Δήμου Λαμίας» 1977) στην Βέροια («Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Δήμου Βέροιας» 1977), στην Αθήνα («Αίθουσα Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών» 1985), στην Λάρνακα Κύπρου (Κέντρο Τεχνών Δήμου Λάρνακαας» 1990), στη Λευκωσία (Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Λευκωσίας «Πόρτα Αμμοχώστου» 1990) κά. Έργα του βρίσκονται σε Ιδιωτικές Συλλογές και σε Ιδιωτικούς και Δημόσιους Φορείς και Οργανισμούς. Ο Δήμος Βόλου προέβαλε την εικαστική διαδρομή του μετά από την παρουσίαση έργου του με θέμα την ελιά και τίτλο του έργου «Φως ιλαρόν», στα πλαίσια των Πανευρωπαϊκών Αγώνων Ενόργανης Γυμναστικής που διεξήχθησαν στον Βόλο τον Μάϊο του 2006. Έχει βραβευθεί δύο φορές με χρυσό μετάλλιο από την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΕXPO). Στις τελευταίες δραστηριότητές του ανήκει το αφιέρωμα στον τόπο του, «Πήλιο, φίλεμα Θεού» με φωτογραφίες του Μιχάλη Πόρναλη , το οποίο βραβεύθηκε από την F.I.J.E.T Ένωση Δημοσιογράφων & Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος και το φωτογραφικό Λεύκωμα «Βόλος – Πήλιο από ψηλά» τα κείμενα του οποίου έγραψε. κλείνοντας, μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη του κ. Άρη Βολιώτη:

Κ. Βολιώτη, πότε ξεκινήσατε να ζωγραφίζετε;

Από τότε που κρατούσα μολύβι. Στην εφηβεία μου ζωγράφιζα με υδροχρώματα και αργότερα επικεντρώθηκα στην μινιατούρα ακουαρέλας. Παράλληλα χρησιμοποιούσα και ελαιοχρώματα.

Ποια ήταν η αιτία και γιατί διαλέξατε την τεχνική του μπατίκ;Ποιο ήταν το πρώτο έργο;

Όταν πληροφορήθηκα τυχαία, από μια φίλη, περίπου το 1969 -70, η οποία είχε σπουδάσει στην Αγγλία γραφικές τέχνες, μεταξύ των οποίων και μπατίκ, την ύπαρξη της τέχνης αυτής, θέλησα να την δοκιμάσω. Μου εξήγησε προφορικά όλα τα σχετικά. Είδα πως είχε ομοιότητες με την ακουαρέλα. Την εποχή εκείνη στην Ελλάδα, τα υπάρχοντα μέσα για μπατίκ, ήταν από πενιχρά έως αστεία. Χρώματα πωλούσε κάποιος Ζαφείρης κοντά στο Γαλλικό Ινστιτούτο στην Αθήνα, ο οποίος διέθετε και κλίβανο για την αποκέρωση και το φιξάρισμα των χρωμάτων. Προμηθεύτηκα κατ’ αρχή, τα βασικά χρώματα, τα οποία διέθετε σε πλαστικά μικρά μπουκαλάκια. Αργότερα αντελήφθην πως η μικροποσότητες αυτές προέρχονταν από φιάλες του ενός λίτρου ανά χρώμα, αραιωμένο όμως με άφθονο νεράκι. Έτσι το ζωγραφισμένο αποτέλεσμα ήταν ξεθωριασμένο, άσχετο με τα αρχικά κομμάτια της φίλης που είχα πρωτοαντικρίσει. Η άγνοια του πρωτάρη μερικές φορές είναι χαρακτηριστική. Προμηθεύτηκα τα χρώματα από την Αθήνα. Τότε, μια καλή συνάδελφος και φίλη η κα Ηρώ Αποστολέρη, ανέτρεξε στα σεντούκια της γιαγιάς της και μου έδωσε ένα κομμάτι μεταξωτό Αιγυπτιώτικο ύφασμα, το οποίο πολύ θα ήθελα να είχα σήμερα. Είχα το θράσος της άγνοιας να ζωγραφίσω, σαν αρχή, τα μοτίβα της ποδιάς της Σαρακατσάνας της Θράκης ( με τον Βυζαντινό Σταυρό κ.λπ.). και σήμερα ακόμη δεν είναι ότι πιο εύκολο. Όταν επέστρεψε φιξαρισμένο από την Αθήνα ο ενθουσιασμός μου ήταν μεγάλος. Συνειδητοποίησα όμως, κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Πως π.χ. έπρεπε να είναι το τελάρο και το τελάρωμα. Με τον τρόπο αυτό προοδευτικά και με πολύ πείσμα, άρχισε μια εξέλιξη ώστε έφθασε να μην υπολείπεται σε τίποτα, τότε, από την καθ’ αυτού τεχνική του μπατίκ

Ποιο είναι το πιο αγαπημένο έργο σας;

Δεν υπάρχει αγαπημένο και πιο αγαπημένο. Εκείνο που μπορεί να προκύψει είναι πως κάποιο έργο στο τέλος π.χ. να μην ανταποκρίνεται χρωματικά στην αισθητική και στην επιθυμία ίσως, από το γεγονός ότι οι αλλεπάλληλες βαφές χρώματος π.χ. να μην έδωσαν το επιθυμητό αποτέλεσμα και όπως είναι κατανοητό ξεκινώντας από το λευκό του υφάσματος και βάφοντας το, είναι αδύνατο να αποχρωματιστεί για να αρχίσει μια νέα προσπάθεια ή διόρθωση. Ακόμη υπάρχει το παράδοξο, κάποιο έργο που βγήκε κάτω από συνθήκες μιας συγκεκριμένης συναισθηματικής φόρτισης να επαναφέρει αυτή την ένταση και να είναι οπτικά προτιμητέο έναντι άλλων, τα οποία όμως, δεν υστερούν.

Τι είναι για εσάς η Τέχνη, η Ζωγραφική; Τι νιώθετε όταν ζωγραφίζετε;

Στα χρόνια της κάθε είδους ωριμότητας μου (ηλικιακής, βιοποριστικής κ.λπ.) αλλά και σε διαστήματα προβληματισμού και συναισθηματικών αναζητήσεων η ζωγραφική στάθηκε κυρίως, γλωσσάρι, ομιλία, καταφύγιο, επιβεβαίωση και πολλές φορές αντίδοτο στην ασχήμια της καθημερινότητας.Ο δρόμος δεν είναι πάντα εύκολος. Άλλο είναι η κάλυψη της επιβίωσης και άλλο η έκφραση εσωτερικών αναζητήσεων και προβληματισμών. Είναι θαυμαστοί όσοι αφιερώνονται σε ένα σκοπό και εκεί τα δίνουν όλα, παρορώντας βιοποριστικές τους ανάγκες. Αυτούς τους θαυμάζω. Εγώ δεν υπήρξα. Είχα όμως πείσμα και η ζωγραφική μου έφθασε να καλύπτει κάθε ελεύθερο λεπτό που στην πραγματικότητα έπρεπε να ανήκει στην προσωπική στοιχειώδη ανάπαυση, στην οικογένεια, σε ανθρώπινες ανάγκες κ λπ.. Ατέλειωτες φορές οι ώρες του ύπνου ήταν χρόνος σκέψης και σχεδιασμού κι ακόμη η λαχτάρα για το τελικό αποτέλεσμα ενός έργου κάλυπτε κάθε προσωπική επιθυμία. Ευγνωμονώ όμως την τύχη μου, γιατί με τον δρόμο αυτόν της Τέχνης, μπόρεσα όχι μόνο να προσφέρω κάποια , έστω και μικρή, ομορφιά στον κόσμο μας αλλά και να στηριχτώ ο ίδιος σε εποχές που δοκίμασα την αχαριστία σε όλο της το μεγαλείο. Παρόλο του ότι δεν τάχθηκα υπηρέτης κανενός, πέραν του απλού πολίτη και συνάνθρωπου και της πατρίδας μου γενικότερα εν τούτοις, η ελεεινότητα που αμαύρωσε σήμερα, περισσότερο τον βίο μας πίστευε πως οι ακατονόμαστοι μπορούν να είναι ταγοί.

Μια τελευταία ερώτηση,πως η τέχνη σας αντικατοπτρίζει την κοινωνία;

Δύσκολη απάντηση, αν όχι ανέφικτη. Η δική μου τέχνη δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα απειροελάχιστο μόριο, ένα ψήγμα, ένα μικρό κοχύλι μέσα στον ωκεανό της ανθρωπότητας. Έχει όμως μια φωνή που λέει : » …πόσο σε αγάπησα εγώ μονάχα το ξέρω! Εγώ που κάποτε σ’ άγγιξα με τα μάτια της πούλιας. Και με τη χαίτη του φεγγαριού σ’ αγκάλιασα και χορέψαμε μέσ’ τους καλοκαιρινούς κάμπους…..» (Γκάτσος)

0 Comments

Έκθεσης Φωτογραφίας του Νίκου Ι. Πασχάλη

Θερινά εργαστήρια για παιδιά

Αιγυπτιακό Μουσείο Καΐρου!

Το Πρώτο Μουσείο του Πηλίου

36η Γιορτή Βιβλίου

Έκθεση ζωγραφικής του κ. Άρη Βολιώτη

About me

Follow Us

Press

Labels

recent posts

Blog Archive

Categories

Press

Follow on instagram