Κάτι μυρίζει..

      Κάθε φορά που μυρίζω αυτή την ιδιαίτερη μυρωδιά των παλιών βιβλίων, με μεταφέρει σε έναν άλλον κόσμο, σε μια άλλη εποχή, όπου οι συγγραφείς έγραφαν τα έργα τους κρατώντας μια πέννα μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο βιβλιοθήκες. Δεν μπορώ να πω ότι είναι μια ευχάριστη μυρωδιά αλλά έχει αυτό το κάτι, αυτό που σε ταξιδεύει.. Όμως γιατί τα βιβλία μυρίζουν; από που προέρχεται αυτή η μυρωδιά;
 Ένα βιβλίο είναι κατασκευασμένο από οργανικά υλικά, διαφορετικά είδη χαρτιού, μελάνια και κόλλες, ίνες που δίνουν τη τελική μορφή του βιβλίου. Αυτά τα οργανικά συστατικά αντιδρούν με τη θερμότητα, το φως και την υγρασία του περιβάλλοντος και γι αυτό έχουμε την ιδιαίτερη  οσμή. Στη συνέχεια, ο συνδυασμός αυτών των οσμών με εκείνων από το εξωτερικό περιβάλλον όπου βρίσκεται το βιβλίο, ενισχύει αυτή την μυρωδιά. Αυτό συμβαίνει κυρίως όταν το βιβλίο πεθαίνει αργά αργά, χρόνο με το χρόνο. 
         Ο παράγοντας που επιταχύνει το θάνατο και την εμφάνιση των πορτοκαλί - καφέ κηλίδων, το κιτρίνισμα και το τρίξιμο των φύλλων είναι η οξύτητα. Τον 19ο και 20ο αιώνα τα έγγραφα και τα βιβλία ήταν από χαρτί με ιδιαίτερα αυξημένη οξύτητα ώστε τα είναι φθηνά και να βοηθούν στη μαζική παραγωγή. Έτσι άμα τα συγκρίνουμε με βιβλία παλαιότερα από αυτά θα παρατηρήσουμε ότι συνεχίζουν να διατηρούνται σε καλή κατάσταση επειδή η ποιότητα του χαρτιού ήταν καλύτερη.
         Έτσι την επόμενη που αντιληφθούμε την μυρωδιά των παλιών βιβλίων ας αναλογιστούμε όχι την οσμή αλλά την ιστορία που κουβαλάει απάνω του..